|
|
| Friday, 30-Jul-2004 00:00 |
Email | Share |  | Bookmark |
|
Funda goes to the movies
|
|
Vandaag toch maar vroeg uit de veren. Thijs was ons natuurlijk voor want die vertrok reeds om half zes  richting amsterdam en zijn twee(drie?) vrouwen.
Als eerste spreker stond Mike Long op het programma, de directeur van de amerikaanse funda, homestore. De teloorgang van dit bedrijf gaat maar door. Richard Sommers had ons gisteren al gewaarschuwd: de Texanen hebben daar de macht overgenomen, met alle gevolgen van dien. We gingen er maar eens goed voor zitten. Mike had een standaard verhaaltje over hoeveel bezoekers en pageviews de site wel niet haalde. Ik ben blij je te kunnen vertellen: funda doet het relatief gezien stukken beter! 
Mike gaf aan dat ook in de VS het grootste pijnpunt zit dat zoekers massaal on-line zitten en dat makelaars ze nog steeds of-line (print) proberen te bereiken... Ook interessant is dat bijna iedereen die on-line zoekt als ze een aankopende makelaar zoeken, deze on-line vinden en dat men gemiddeld met 1,2 makelaar spreekt alvorens deze aan te stellen. Je moet je dus goed presenteren als makelaar: de eerste indruk telt. 
Wat ook telt is de response tijd: consumenten verwachten een steeds kortere response tijd. Makelaars spelen daarop nog onvoldoende in. Ze zien een mail als een minder medium dan bv telefoon - terwijl de zender dat als gelijk medium ziet.
We spraken nog even na met Alan Dalton, president of Realtor.com (dat is de homestore site maar dan met een andere naam - alsof je funda plots weer nvm.nl ging noemen) Alan is net als de andere texanen een doorgewinterte makelaar. Op zich niks mis mee, maar de echte internet mensen bij Homestore zijn aan de kant geschoven en er is geen enkele innovatie meer en alles is gericht op het belang van de makelaar ipv de bezoeker, de consument! 
Alan vertelde ons dat van de 1 miljoen mails die er maandelijks verzonden worden van bezoekers van relator.com naar makelaars met vragen om meer informatie de helft er NOOIT beantwoord wordt!.  Dat is dus levensgevaarlijk, want als je als bezoeker twee keer geen antwoord gehad hebt op een vraag, vraag je natuurlijk nooit meer wat. De oplossing is niet zo simpel. De makelaars moeten geleerd krijgen wat ze met vragen en leads doen, de vragen moeten meer geautomatiseerd beantwoord kunnen worden en eventueel kan een centraal call centre helpen. Marijn en ik kregen prompt het idee voor 0900-funda!
Tussen de middag hadden we een afspraak met de jongens van luxeryrealestate, je weet wel waar we een week te voren langs waren geweest in Seattle. Dit maal hadden ze hun grote baas meegenomen. Grote baas inderdaad: Don Corleoni zal je bedoelen. 
De man kan half leunend op een stok met zilveren knop, haren in het vet strak achterover gekamd op ons af. "Who are you?" vroeg hij ons fluisterend. "Uhh... nou, wij dachten dat jij juist een afspraak met ons wilde hebben..." De Don keek naar zijn twee jongens - "what is this about?" beet hij hen toe. Nadat de jongens hem gerust gesteld hadden en hem ongetwijfeld een miljoenendeal in het vooruitzicht hadden gesteld gingen we maar naar buiten om in een Starbucks samen een koffie te drinken. Voordat de Don er erg in had, had Marijn hem al toevertrouwd dat een grote cappucino en een watertje heerlijk zou zijn. De Don was overweldigd door zoveel kortdaadheid. Hij ging in e rij staan om wat voor ons te halen en daar daarmee meteen twee primeurs: voor het eerste van zijn leven in een rij staan voor iemand anders en.... voor het eerst in een Starbucks. Dat leek Marijn en mij stug want zijn kantoor in Seattle zit notabene NAAST de allereerste Starbucks en in Seattle zitten er (zoals jullie ook allang weten) op elke hoek wel 6 Starbucksen. 
Gelukkig voor ons beeld van de Don, had hij voor zijn jongens natuurlijk niets meegenomen ("you boys are allright hey?" zei hij ze niet aankijkend). Na een heel lang half uur stonden we buiten. Pffft. Marijn was inmiddels uitgenodigd op zijn jaarlijkse europese skitrip en voor de Don stond vast dat de miljoenen binnen zouden stromen ("No off course the magazine will not help sell the house, but it is nice to have your house in it anyway") Opvallend was wel dat de Don voor de foto plots geen stok meer nodig had
's Middags hadden we nog wat tech sessies met Dick Ward die we nog kennen (en hij ons ook!)van drie jaar geleden. Technologisch beginnen de Amerikanen nu wel heel erg achter te lopen. Weer was de focus: hoe kunnen we geld met leads verdienen? Wel zagen we een leuke nieuwe wijze van buurtgegevens presentatie door de New York Times .
Snel terug hollen naar het hotel en op naar plumpjack, het restaurant waar we hebben afgesproken met Michael Tchong, die ik ken van een eerdere reis met de ING (tig jaar geleden) en die Marijn ook al eens in Nederland had gezien. Michael is trendwatcher en grote innovator op media gebied.Zijn laatste project TrendScape is een groot succes. (we hebben het boek op kantoor liggen voor de geinteresseerde). Michael had weer allerlei nieuwe roddels, die we natuurlijk hier niet allemaal weg gaan geven. Het is zijn vaste overtuiging dat (tijd)compressie de belangrijkste en invloedrijkste gebeurtenis is van dit moment. Nou roep ik dat ook al jaren - dus was ik het daar gelijk mee eens 
De Ring van Wagner (opera) duurt nu korter in een uitvoering dan ooit - scheelt al snel een uurtje. Mensen verwachten snellere response (zie het voorbeeld van Realtor.com), de communicatie wordt korter. De bestanden steeds meer gecomprimeerd. Het is niet terug te draaien. Het is niet altijd leuk, maar we moeten oplossingen vinden om er mee om te gaan. Multitasken dus: twee dingen tegelijk doen. Dat deden wij bij Plumpjack ook: we leerden en aten gelijk een bijzonder smakelijke maaltijd overgoten met de beste wijnen die Californie te bieden heeft. Op straat hielden we een taxi aan om terug te gaan naar het hotel. Achter het stuur zat niemand anders als Shorty. Je weet wel die jongen van 11 uit de Temple of Dome film (Indiana Jones). Hij kwam nauwelijks boven het stuur uit. Ik wasn danook bijzonder blij dat ik een paar minuten later rustig onder mij dekbedje kon inslapen...
|
|
|
|
|
|
| Thursday, 29-Jul-2004 00:00 |
Email | Share | | Bookmark |
|
In de ban van Google - hoe een zoekmachine verpest wordt
|
 |
|
Thijs en Marijn in de banken
|
|
 |
|
"en zo gaan we veel geld uit de zakken van de makelaars kloppen"
|
|
 |
|
rennen altijd maar rennen
|
| | View all 11 photos... |
|
Vandaag was het dan zo ver: de oorsponkelijke aanleiding om naar de VS te gaan begon: Het Inman Connect congres begon. Dit congres gaat over makelaardij en internet en wordt nu al voor de tiende keer georganiseerd door Brad Inman, uitgever van een onroerend goed tijdschrift . Brad is ook eigenaar en oprichter van HomeGain (een soort funda.nl) en logisch dat het voor het congres begon er eerst een presentatie was van.... HomeGain
HomeGain is qua huizensite een beetje mislukt en daarom proberen ze het nu over een andere boeg te gooien: ze proberen leads uit de markt te vissen en vervolgens voor veel geld door te verkopen aan makelaars. En ze hadden net een nieuwe truuk bedacht die ze graag aan ons wilde laten zien. Ook in de VS beginnen huizenzoekers hun huizenjacht op het internet (73%) en van die zoekers neemt daar bijna iedereen (na een weekje of twee) een aankopende makelaar in de hand. 2/3 van die mensen vindt die makelaar online (meestal de eerste de beste die ze tegenkomen). Waar ze het eerst zoeken? Volgens HomeGain bij Google (54%), Yahoo(41%) en overig (5%). Dat zou dus betekenen dat de macht van deze zoekmachines enorm is. IK geloof daar niet zo in want uit onze eigen cijfers is het aantal bezoekers dat via Google of andere zoekmachines bij ons komt zeer beperkt. De meesten kennen ons naam via-via.
De truuk van HomeGain?
Ze kopen via adwords bij Google heel veel onroerend goed woorden in, dus bijvoorbeeld Real Estate New York en verkopen de leads die daar via Google op komen weer door naar de makelaars. Het is voor een makelaar bijna niet te doen om mee te doen in deze adwords veiling omdat HomeGain altijd sneller kan reageren en meer zal betalen voor de kenwoorden.
Als een makelaar een lead van HomeGain wil kopen kost dat 30% van zijn provisie - een lucratieve business dus. (voor HomeGain dan ) Wat er dus gebeurt op internet en zeker bij Google is dat er een hele industrie van intermediairs opstaat. En dat terwijl ons beloofd is dat intermediairs juist zouden verdwijnen! Toets maar eens een hotel naam in op Google: je krijgt louter intermediairs te zien en pas op pagina 35 de url van het hotel zelf... Zo is het dus nu ook op makelaardij gebied in de VS.
Natuurlijk kwamen we oude bekenden tegen: Marie van de NAR, Elaine uit Lansing etc etc. Brad kwam natuurlijk ook direct naar ons toe: zo vak krijgen ze daar nou ook weer niet mensen van funda over de vloer 
We keken wat verder rond op het congres en de standjes. showingtime vind ik nog steeds een mooie website applicatie: hiermee kunnen bezoekers zelf een bezichtiging inplannen van een huis via de website van de verkopend makelaar. Logisch dat blijkt dat mensen die dat gedaan hebben een veel hogere conversie vertonen bij het werkelijk aankopen dan andere mensen.
De openingspeech/gesprek werd gedaan door Barry Diller (voor wie hem nog niet kent: eigenaar van hotels.com, Expedia en nog meer van dat soort sites. Zijn US interactive is een hele grote speler op internetgebied em hij heeft zo juist zijn rijk uitgebreid met LendingTree een hypotheeksite en RealEstate . Met realestate wil hij de zelfde truuk uit gaan halen als HomeGain. En daarmee was ook de toon van het congres gezet: Hoe gaan we geld verdienen via Google? Google voor, Google na. Maar goed dat we een dagje ervoor nog even langs geweest waren 
De rest van de middag werd bepaald door oude wijn in nieuwe zakken. Veel van het nieuws weten we inmiddels al en het blijkt dat men in de VS ernstig stil heeft gestaan qua techniek en marketing daarvan. Toch is internet wel weer "hot". Het aantal bezoekers aan het congres is bijvoorbeeld verdubbeld tov vorig jaar.
Terug in het Hotel was er goed nieuws voor Thijs: hij heeft zijn droomhuis! Zo zie je maar Thijs dat je dat beter gewoon aan Karine kan overlaten
Snel omkleden en door naar restaurant Acquarello - een echt Italiaans restaurant en favoriet van Richard Sommers met wie een diner afspraak hadden. Richard is de oud internationale manager van Homestore. Het werd een hele leuke avond waarin we veel informatie hoorde over de teloorgang van Homestore (de grote afwezige tijdens het congres) en de situatie op de Amerikaanse markt. We hebben heerlijk gegeten en heel veel gelachen. Richard eet niet voor twee, maar voor vijf . Heel veel eten later - en O ja: met een klein slokje wijn, sliepen we snel in.
|
|
|
|
|
|
| Wednesday, 28-Jul-2004 00:00 |
Email | Share | | Bookmark |
|
Funda goes Google
|
|
Dit was een dag waar we toch wel naar uit hadden gekeken: we zouden (weer) naar Google gaan. Weer omdat we daar 3 jaar geleden ook al langs waren geweest. We zochten dus naar dat kleine kantoortje in Mountain View toen we plots voor een gigantisch kantoor stonden. Waren we verkerd of...nee! daar stond het: GOOGLE. Een enorm gebouw, zeg maar complex waar duizend mensen in werken. Tsja dat is andere koek dan dat kantoortje van toen. Binnen in de receptie konden we direct mee genieten van de laatste zoekopdrachten vanuit de hele wereld: die worden daar namelijk geprojecteerd. We hadden een afspraak met raymond Nasr - die één van de leukste en aardigste mensen bleek te zijn die we ooit hebben ontmoet. Hij viel ook direct op zijn zijn grijze kostuum met strik. Je moet je voorstellen dat voor de rest de medewerkers van Google zo'n 24 jaar oud zijn en gekleed gaan in een t-shirt met shorts. Helaas mochten we ook bij Google geen foro's maken, dus kan ik jullie weinig laten zien van het gebouw en de mensen. En er is veel te zien: Overal staat eten en drinken omdat Google vindt dat de medewerkers dat binnen 25 meter moeten vinden. Dit is werkelijk Nerd Paradijs. Als je jaren lang gepest bent op school omdat je te slim bent en dan kom je in een omgeving waar iedereen wiskunde leuk vindt en met de meest ingewikkelde boeken rondloopt (ik begrijp de titel al niet eens ) dan voel je je thuis. Ook omdat ze bij Google een wasserette hebben, een paar Seways (Max Planck en Niels Bohr genaamd), een fittness ruimte waar fitness first drie keer inpast, een massage ruimte en heel veel massage stoelen en... een restaurant met zoveel eten dat heel Amsterdam er zou kunnen eten. Nee echt!: we hadden nog nooit zo iets gezien. wel 50 verschillende soorten frisdrank, chinees, italiaans, amerikaans, noem het maar op en het was er. En: allemaal gratis
Raymond liet ons ook nog de geodisplay zien: een projectie van een globe met daarop de wereldwijde activiteit op google. in de belangrijkste talen. Dus in steden als New York zie je hele hoge "vlammen" oplaaien in het blauw (engels) en in Amsterdam en klein vlammetje ('s nachts) in het rood. Een heel indrukwekkend gezicht dat we gelijk ook wilden hebben voor funda in nederland...
De sfeer bij Google is moeilijk te beschrijven, maar het is vol passie, dynamiek en de energie spat er van af. Overla in het gebouw hangen whiteboard vol met aantekeningen, je ziet in hoekjes mensen aan andere mensen hun ideeen en vindingen presenteren en bespreken, iedereen heeft een Google T-shirt aan en je merkt: deze mensen hebben de baan van hun leven.
Natuurlijk mchten we geen vragen stellen over de beursgang, maar ik denk dat de medewerkers van Google eigenlijk helemaal niet geinteresseerd zijn in geld, het gaat hen om oplossingen en meer puzzles.
We aten met raymond in het restaurant en nadat we onze keuze gemaakt hadden (moeilijk!) aten we met Jen. Zij is een user interface designer en werkt al 5 jaar bij Google (en dat is heeeeel lang daar)
We wisselden onze ervaringen uit en het blijkt dat Google vaak veel de zelfde problemen tegenkomt als wij. Ook bij Google is Mobiel een prioriteit en doen ze veel aan usability research. Toen raymond een telefoontje tussendoor kreeg hoorden we hem zeggen dat hij niet kon spreken omdat hij in een meeting zat "with the guys from SWEDEN" het blijft moeilijk om te weten waar amsterdam ligt.
We kwamen meer te weten hoe Google denkt over single page interface en welke onderdelen goed en minder goed werken. Na een leuk gesprek was het helaas weer tijd om te gaan.
Onze delft blauwe huisjes hadden hier ook een goede uitwerking en raymond en Jen waren er zichtbaar blij mee.
Bij het handenschudden greepik mijn kans en vroeg raymond of we niet in aanmerking konden komen voor een Gmail account. Hij had er nog twee zei hij en die waren voor..............Marijn en Mij!!!
Heel tevreden stapte we de auto in, snel op weg naar MarcoMedia.
Daar spraken we met Tony, Mike, David en Ramin. Het ging met name over single page interface. Dus hoe internet van een pagina naar pagina gedachte naar een vorm gaat waarin alles gebeurd op 1 pagina. Er zijn nog niet zoveel voorbeelden hiervan, maar het absoluut de manier waarop internet werkt over enjaar of drie/vijf. De presentaties waren vrij technisch, maar wel interessant en het bleek dat MacroMedia net als Microsoft heel erg denkt in experiences. Het grote boek dat ons dat geleerd is is natuurlijk
Experience economy van Pine.
De gedachte is dat als de bezoeker/klant een goede ervaring heeft zij/hij daar meer voor over heeft. denk aan een kopje koffie bij Starbucks ipv bij McDonalds.
Ook net zoals Martijn en Jen is Macromedia druk bezig met mobile. Dat is de groeimarkt. Natuurlijk zijn we qua dekking in Europa een stuk verder, maar hier worden toch altijd de goede businessmodels uitgedacht en uit getest.
Overigens als je wilt werken bij MM heb je wel de Nana Mouskouri look nodig.
Na 4 uur MM gingen we naar het hotel en direct door naar het restaurant Asia de Cuba ingericht door Philippe Starck, veel pluche, zilver en kristal en heerlijk fushion eten.
En dat was weer een indrukwekkende en drukke dag in SF
PS: Raymond kwam zijn belofte na: mijn adres is marquejoosten@gmail.com !
|
|
|
|
|
|
| Tuesday, 27-Jul-2004 00:00 |
Email | Share | | Bookmark |
|
We gaan naar de kerk en komen van een koude kermis thuis...
|
|
Tsja het begint een beetje eentonig te worden: maar ook vanochtend stonden we vroeg op omdat we nog een aantal dingen wilden zien voordat we naar PalmOne zouden gaan.
Eerst stond St. Marys Cathedral op het programma. Een kerk uit de zestiger jaren - een betonnen kolos, maar wel heel fraai van binnen met het gehele dak in een punt met glas in lood daarin verwerkt.
Daarna naar Mission Dolores In het -hoe kan het ook anders- Mission gebied. Dit is het oudste gebouw van SF en een overblijfsel van de Spanjaarden. Van de gids leerden we dat Maria de moeder van Jezus is en meer van dat soort eye openener...
Op Castro hadden we lunch bij Catch op het terras en liepen we nog wat rond. In de beroemde boekhandel op castro: Book Inc. zag ik hem opeens: David Sedaris!
Ik was zo blij als een kind die net al zijn verjaardagstaartkaarsjes heeft uitgeblazen. Mijn David, hier in de boekwinkel. Dit is de man die al jaren in de NewYorkTimes top tien staat van meest verkochte boeken. Gelukkig herkende hij mij ook direct en "for my best friend from Amsterdam" wilde hij graag zijn laatste boek Dress your family in Corduroy and Demin signeren!
Na die geweldige ervaring gingen we op naar PalmOne in Miliptas - een klein plaatsje zo'n 50 miles beneden SF. Dat bleek een vergissing te zijn .
We hadden afgesproken met Steve Butch om te praten over de Treo 600 en hun oplossing voor de Real Estate market. Het blek al snel dat ze helemaal geen oplossing hadden voor de makelaardij en dat wij meer wisten van mobiele telefonie dan zij.
Na een tergend lang uur - waarin we niets te drinken kregen - konden we eindelijk weer naar buiten. Het enige wat we leerden is dat PalmOne niet meer in de PDA business wil zijn: hun concurrent is nu Nokia.
We hadden snel wat afleiding nodig na dit debacle. En wat beter te doen dan naar de film te gaan?
Het werd I Robot waar je zeker naar toe moet: geweldige film met Will Smith. Hoe zullen computers/het internet straks met mensen interacteren? Die vraag is een van de redenen van deze trip, dus kwam het thema van de film ons goed uit.Gelukkig hadden we een emmer pop corn en een sloot cola mee naar binnen genomen want de film duurde langer dan verwacht. Zo lang dat we pas om half negen weer buiten stonden en dat terwijl onze reservering in het beste restaurant om acht uur stond. (Ik had al moeten reserveren, confirmen en reconfirmen, dus het leek erop dat ze heel precies waren daar... )
We renden overde straten van SF, niet precies wetend waar we moesten zijn: ja ergens op Powel street.
Heuvel op, heuvel af. Dezelfde heuvel weer op en dezelfde weer af. Misschien was het toch handiger om even stil te staan en na te denken...? Dan toch maar weer heen en weer gerend. Eén ding was zeker de training van die dag had ik ook al weer achter de rug. Na een kwartier heen en weer geren kwamen we er achter dat het restaurant in een hotel verborgen zat. Ze hadden onze tafel reeds weggegeven, maar er zou een nieuwe komen.
Ik zat net uit te puffen met een glaasje bubbels toen de Maitre 'D langskwam dat als ik nog een slok wilde nemen en uberhaupt iets te eten wilde krijgen ik me moest verkleden. Een korte broek kon echt niet. (en dat terwijl mijn benen nu door al die training nou juist zo gespierd zijn en een lust voor het oog zin )
Maar goed het was inmiddels als bijna half tien en ik had geen keus: omkleden dus en weer heen en weer geren naar het hotel. Gelukkig maakte bij terugkomst de Bernardus Chardy van Ben Pon weer veeel goed en ver na middernacht kon ik toch nog gelukkig mijn oogjes sluiten.
Voor dat ik het vergeet: veel mensen hebben hier een geel rubber armbandje om met de tekst LiveStrong. Het is van Lance Armstrong. Geel als in yellow ribbon voor kankerpartienten en natuurlijk voor de gele trui. telkens als ik het draag krijg ik commentaar: Iedereen vindt Lance fantastisch al weet niemand wat van sport hij doet, laat staan wat de Tour de France is
|
|
|
|
|
|
| Monday, 26-Jul-2004 00:00 |
Email | Share | | Bookmark |
|
Op naar San Francisco!
|
|
We zouden op 13:15 vliegen, midden op de dag dus, weinig tijd om dingen te doen in Seattle of in SF. Laten we zeggen: een echte reisdag.
We besoten om eerst nog in Seattle het Music Experience Center te gaan: een gebouw van Frank Gehry waar je alles met muziek kunt doen en leren en met allerlei troep van zangers en bandjes.
Het is een heel mooi gebouw, golvende platen aluminium, koper, veel hout en staal. Helaas is het gebouw beter dan wat er in staat. Omdat we nog maar een klein uurtje hadden besloten we niet naar de muziek afdeling te gaan, maar naar het SFM (Sience Fiction Museum). Daar zagen we de maskers van de Klingtons, de oren van mr Spock, talloze robots etc. We waren er in 5 minuten door heen. Leuk als je alles van SF weet, maar het is voor romantici als Marijn en Thijs niet weg gelegd.
Dan maar naar het vliegveld. Dat bleek een goed idee te zijn want de veiligheidmaatregelen waren weer zo strikt dat het samen een uur duurde voordat we door alle controles heen waren.
Gelukkig is het maar twee uurtjes vliegen naar SF en kwamen we om half vier in een zonovergoten SF aan.
Daar stond onze nieuwe bak klaar (een gouden dit keer ) en met de hulp van Trees kwamen we door ChinaTown bij het hotel. Thijs kreeg nog wel de schrik van zijn leven toen we in de buurt van Mission/Folsom plots allerlei mannen poedelnaakt op de stoep zagen lopen. nadat ik had uitgelegd dat ons hotel aan de andere kant van de stad ligt, kwam hij weer een betje bij
De fitness ruimte is hier fantastisch: op het dakterras. ik maak er nog wel een foto van.
gegeten bij ons favoriete restaurant in SF: Kuleto - een italiaan
Toen bedje ingerold en heel lekker geslapen.
|
|
|
|
|
|
| Sunday, 25-Jul-2004 00:00 |
Email | Share | | Bookmark |
|
Een dagje vrij in de bergen
|
 |
|
Mount Rainier
|
|
 |
|
O ja we hebben ook Abercrombie leeg gekocht
|
|
 |
|
Marijn als free lance fotograaf
|
| | View all 8 photos... |
|
OP zaterdag zou het all time record warm worden (100 graden - dus een graadje of 40 celsius). En inderdaad: het was letterlijk bloedheet. Tijd om het hogerop te zoeken (altijd goed natuurlijk )
We vertrokken al vroeg naar Mount Rainier, de hoogste berg hier in de omgeving een soort Mont Blanc die we van uit het vliegtuig toen we aankwamen al gezien hadden.
Na een lange tocht van een uurtje of twee hebben we daar wat trails gelopen, wat gegeten (hotdogs!) en was het alweer tijd op weer terug naar Seattle te gaan.
's Aonds in een oester/steak restaurant gegeten. Een lekkere rustige dag dus.
|
|
|
|
|
|
| Saturday, 24-Jul-2004 00:00 |
Email | Share | | Bookmark |
|
Hoe funda strakjes 1 miljard mensen verder helpt...
|
|
Alweer vroeg uit de veren! Eerst weer wat gerend ontbeten (zalm op een bageltje) en daarna snel naar de jongens en meisjes van LuxeryRealEstate In een mooi oud pakhuis/kantoor vol polynesian art vertelde de vriendelijk lachende jongens ons hun succes verhaal: Ze publiceren een bijbel (met goudopdruk ) met de indrukwekkende titel Who is who in Luxery Real Estate en wat denk je? dat zijn gewoon hun (200) klanten
Tsja in de VS kan je overal geld mee verdienen. Of wij daar ook zin in hadden. We beloofden er over na te denken. Ze hadden zelfs al een Global Marketing Coordinator - een verlegen Noors meisje Bente genaamd. Dat was dan ook het enige wat we hier van leerden: denk GROOT.
Een redelijk succesvol ander voorbeeld daarvan kwamen we op 10 meter afstand van het LRE kantoor tegen: de allereerste StarBucks. Het was een heel klein winkeltje - toch knap om vanuit hier de hele wereld vol te gooien met Starbucksen. Hier in Seattle zijn er op iedere hoek wel 8!
Toen snel door naar Microsoft. Het was inmiddels 40 graden en besloten nog eerst een tussenstop te maken bij de SpaceNeedle. Weer groots gedacht want bij ons heet zo'n ding euroMast...
De campus van MicroSoft is gigantisch heel redmond is MS. Tientallen gebouwen allemaal laagbouw in een stervorm gebouwd. Prima onderhouden met tuinen en fontijnen en mooie grasvelden (ze kunnen zich klaarblijkelijk een tuinman of 200 veroorloven... )
Bij gebouw 9 leek het me een leuk idee om een foto van marijn en thijs voor het MS bord te nemen. Thijs liep het gras op en direct kwam eruit het niets een security auto aangesneld. SIR SIR riep een ernstig uitziende man. "Thijs" zei ik "ga snel vanaf het gras" Maar uh... het bleek tegen mij te zijn. Je mag nergens foto's nemen op de campus. De foto's bij deze dag zijn dan ook niet van ons
We hadden een afspraak met Tjeerd (cheered) Hoek. Een nederlander die met zijn team van 35 mensen werken aan Longhorn - de opvolger van Windows XP. Zij ontwerpen de user interface. Hoe we straks werken met windows maar ook hoe het eruit ziet: het is allemaan van Tjeerd en zijn mannen/jongens. Tjeerd heeft op Delft Interaction Design gestudeerd een kwam 10 jaar geleden via een amerikaanse prof bij MS. Hij heeft 6 andere Deftenaren inmiddels naar Redmond gelokt. Dus kunnen we zeggen dat Longhorn voor een belangrijk gedeelte gemaakt wordt door Nederlanders. Als het klaar is over een jaartje of twee werken er minimaal 1 miljard mensen (dagelijks) mee - dus het is een enorm belangrijk project (ik kan me niets zo van die omvang even bedenken).
En dat allemaal door Tjeerd, Cees, Martijn waar wij en kijkje in de keuken mochten nemen. Nu moesten we weken van te voren al een Non Disclosure Agreement tekenen, dus mogen we niet alles vertellen wat we gezien en gehoord hebben. Wat wel leuk isom te vertellen is dat de code naam Longhorn komt van een cafe in Canada. Het ligt tussen twee bergen die ook codenamen waren voor eerdere MS producten (Whistler (ME) - Neptunes (XP)).
Eerst maar eens lunchen en we kwamen in een enorm restaurant terecht waar alles wat je maar kan bedenken te krijgen is (Mary's paradijs) Het bleek nog groter geweest te zijn, maar wegens bezuinigingen moest de wok arena sneuvelen. BEZUINIGINGEN??? dat ze dat woord kennen bij MS
Maar goed in de zinnerende zon aten we ons brood op. In de gebouwen van MS hebben ze geen cubicles maar kleine hokjes die ze kantoren noemen. Als we dat bij funda zouden doen kunnen we nog makkelijk een extra 100 mensen kwijt. Een bezemkast is er groot bij... Om de pijn wat te verzachten hebben de meeste mensen allerlei rotzooi om zich heen verzameld. Zo zag ik een hawaii hok, een rode beren hok en een sporthok.
Tjeerd was speciaal eerder van vakantie teruggekomen voor ons - dat zegt iets over hoe aardig die is niet? We hadden direct goed contact en het klikte. De issues waar wij tegenaan lopen hebben zij ook (kruimelpaden bijvoorbeeld) en wat natuurlijk heel prettig was om te horen dat ze allemaal funda goed kende ("Ik kijk elke dag op funda" zei Cees) Marijn werd bijna twee meter lang toen ze dat hoorde.
Cees liet ons de studie zijn naar de filesystemen onder Longhorn. Door gebruik te maken van metadat hoeven we straks geen namen meer aan files te geven en kunnen we op tig manieren files sorteren en terugzoeken (denk aan Adobe Album of i-Tunes) Ook spelen we muziek in de map af en kunnen we direct plaatjes zien en bewerken. Echt: het komt helemaal goed met windows, het zag er perfect uit!
Martijn liet ons een demo zien van hoe de computer ook via bluetooth een hub is voor (mobiele) telefonie. Zo kan je gesprekken schedulen, zien wie er belt, wanneer je wie gebelt hebt waarover etc etc. Heel handig. Dus MS gaat ons leven ook op telefonie gebied bepalen.
Tjeerd ziet ons zien dat de filosofie van Longhorn mer op experience ge-ent is dan op practisch nut alleen (zoals bv bij windows 2000).
We spraken ook nog met John die zich bezig houdt met onderzoek naar usability. (dat doen zo'n 300 mensen bij MS). Alles wordt in Redmond onderzocht want ze zijn er achter gekomen dat er geen verschillen zijn als je dat op 6 plekken op de wereld onderzoekt of alleen in Redmond. In tientallen labs wordt van alles onderzocht. Wij waren bij een onderzoek naar de control panel.
Nadat we de jongens nog wat goede tips hadden gegeven stonden we na 6 uur weer buiten. Overweldigt met allerlei indrukken en ideeen. Dit leverde echt een schat van nieuwe impulsen op. waarom maken we bij funda ook geen applicatie a la iPicture bijvoorbeeld en hoe kunnen wij mensen nog beter laten zoeken? Ook de manier van werken is interessant (prototypen, paperbased research en show en tell me meetings). Te veel om hier allemaal op te schrijven. 0)
We hadden diner in Wild Ginger en sliepen zeer tevreden in
|
|
|
|
|
|
| Friday, 23-Jul-2004 00:00 |
Email | Share | | Bookmark |
|
Sleepless in Seattle en een bezoek aan Boeing
|
|
natuurlijk werden we vanochtend krankjorem vroeg wakker. Ik ging snel naar de GYM om mijn huiswerk te maken dat ik opgekregen heb gekregen van Sander - mijn Personal Trainer. De gym bleek een hok te zijn vergelijkbaar met ons server hok, maar dan vol met lopende banden, langlauf apparaten. Zweten was dus niet het probleem, maar de training an sich was best pittig. Daarna ontbijt waarbij Thijs het fitness breakfast koos ipv van het sporten zelf. Dat bleek dus een bak met cornflakes te zijn
We liepen nog even naar Pike Place Market - een soort waterloo plein, maar dan meer macro biotisch. Niet echt wat voor ons dus. Toen lieten we ons naar Boeing brengen door Doris die af en toe behoorlijk in de war is. Ik denk dat ze al wat ouder is en een vorm van dementie heeft. Als we af en toe een afslag missen wordt ze ook behoorlijk sacherijnig en laat ze prompt een kwartier niets meer van haar horen...
Boeing was heel leerzaam. Echt een heel groot gebouw! (mag ook wel: het is het grootste ter wereld) Het bouwen van een 747 kost een maandje of 7. Er werken hier op lokatie 54.000 mensen. Laten we het er op houden dat alles hier groot en veel is. Ook de mensen bij MacDonalds die we op dringend verzoek van marijn aan deden
Ze zijn zo-ie-zo allemaal twee keer te zwaar hier, maar als je een MacDonalds binnen wil moet je minimaal 100-125 kilo wegen. Maar de dubbele quarter pounder met kaas smaakte prima
We namen ons voor de docufilm over het eten bij micky D te gaan kijken in SF.
Jammer genoeg mag je bij Boeing niet fotograferen (de beveiliging is trouwens heel streng). Op de terugweg een korte omrit naar de outlet store, zeg maar outlet dorp. Buiten was het 40 graden dus wat is er beter te doen dan te gaan zeulen met tassen vol ouwe gedumpte rotzooi in een outlet center? 0)
Niemand ontkwam aan het (koop)virus en het was maar goed dat de towncar een grote achterbak heeft. Snel weer terug naar het hotel, omkleden, rennen naar de ferry (ook fijn met 40 graden ) en op het laatste nippertje konden we meevaren naar Bainbridge eiland. Een klein eiland in de baai van Seattle. Daar hadden we gereserveerd bij Nola restaurant en genoten van lekker eten. Morgen vroeg op - de eerste afspraken beginnen.
|
|
|
|
|
|
| Thursday, 22-Jul-2004 00:00 |
Email | Share | | Bookmark |
|
De lange, lange - zeg maar gerust hele lange reis...
|
 |
|
tsja in de rij voor de paspoortcontrole
|
|
 |
|
Thijs slaapt in alle klassen
|
|
 |
|
de blackberry doet het ook hier!
|
| | View all 10 photos... |
|
schipholhad het geloof ik nog nooi zo druk gehad. Hele families, weeshuizen en ongetwijfeld hordes terroristen hadden uitgerekend vandaag uit gekozen om te gaan vliegen. Extra beveiliging hielp niet om het een beetje door te laten stromen... Zo was er voor de incheckbalie een man die ons vroeg om tickets, die we natuurlijk niet hadden. Van e-ticketing had ie nog nog gehoord en na veel vijfen en zessen mochten we door. Toen hadden we gelijk ons eerste uur vertraging aan onze broek (je merkt: er volgen er meer...
Maar goed: het feit dat Marijn en ik ons zelf op een noise reduction kop telefoon tracteerden maakte al veel goed. Na een lange rij voor paspoortcontrole en eerste beveiligingscheck kwamen we in de wachtkamer en konden even bij komen. Na nog twee veiligheidschecks stonden we klaar om in te stappen toen er plots werd omgeroepen: "Wil mijnheer Vieleers naar de balie komen!"
Wat kon dat betekenen??? 0)
Was karine nu al bevallen? was het bod op hun droomhuis geaccepteerd? of WAT!?
Thijs had dusdanige scenes gemaakt bij het inchecken dat united hem een upgrade aanbod naar
[/b]FIRST CLASS[b] iets wat Thijs natuurlijk direct afwees omdat hij liever bij M&M wilde blijven. (of vond hij het eng om alleen te vliegen - we zullen het nooit weten )
Toen we eenmaal alle tassen en jassen netjes hadden opgeborgen in de over head lockers kregen we te horen dat we nog een extra uurtje vertraging hadden. Gelukkig kwam de stroom chardonay snel op gang en merkten we na een half uurtje uberhaupt nergens meer iets van!
Thijs viel al snel in slaap en Marijn en ik hielden een competitie brickbreaker op de blackberry. Ik denk dat als we terugkomen snel langs de arbo dienst moeten vanwege duim rsi klachten.
Natuurlijk waren we te laat voor onze aansluiting in Chicago, maar de overstap ging toch heel snel. We waren netjes over geboekt naar de volgende vlucht en na een extra 4 en een half uur stonden we in Seattle. WIJ WEL - onze koffers waren helaas achter gebleven in de handen van ijverige united medewerker in Chicago... Dan maar eerst de auto opgehaald een glanzende witte towncar. Een uur later waren de koffers met de onderbroeken en sokken er ook en konden we naar de W-hotel. dat was gelukkig met behulp van Doris onze navigatie mevrouw van de Never Lost makkelijk te vinden en nadat Marijn de DJ van het hotel had overtuigd dat bij hem wilde inchecken in plaats van de receptie (kon ze zo snel niet vinden) konden we na een lange reis en na een klein hapje zalm eindelijk ons bedje opzoeken...
|
|
|
|
|
|
| Tuesday, 20-Jul-2004 00:00 |
Email | Share | | Bookmark |
|
Funda goes USA part IV
|
|
morgen is het al weer zo ver. Marijn, Thijs en ik vertrekken voor een studiereis naar de VS. Een bezoek om te kijken wat de laatste ontwikkelingen zijn op het gebied van makelaardij en internet/telecom, om te praten met ontwikkelaars van software (Microsoft, Google, MacroMedia etc) en hardware (PalmOne bv) en om met experts van gedachten te wisselen. Een vol programma brengt ons in Seattle en San Francisco.
Voor dat ik het vergeet: we gaan natuurlijk ook nog naar het Inman Connect congres en beurs. Wellicht kan je je nog herinneren dat we daar 3 jaar geleden ook waren en met een schat van ideen terugkwamen.
We vliegen met United morgen ochtend eerst naar Chicago om vanuit daar naar Seattle te gaan. Al met al een tripje van een uurtje of 15. Gelukkig mogen we van Eric voor in het vliegtuig zitten en hebben we een beetje de ruimte om ons heen.
Eerst had Koen van Amex voor ons een 777 geregeld via London, maar nu moeten we het doen met een 767-300. O ja, voor dat ik het vergeet, we gaan ook even langs Boeing om de nieuwe Funda jet te bestellen (we kunnen zo langzamerhand toch niet veel langer achterblijven bij LostBoys)...
Maar goed, in Seattle verblijven we in de W hotel http://www.starwood.com/whotels/index.html - die hebben namelijk de grootste fitness ruimte
Zoals gebruikelijk zal ik jullie op de hoogte houden van al onze belevenissen en de allerlaatste nieuwtjes vanuit high tech land. Eén van die nieuwtjes is helaas gister al uitgelekt: Apple heeft een vierde generatie iPod. Thijs wilde het eerst niet geloven en dacht dat het om een mislukte photoshop poging ging, maar ik kan jullie vertellen dat Steve mij verzekerd heeft dat bijgaande foto geheel echt is.
Nu nog alles op de zaak netjes achterlaten, tas pakken en morgen ochtend op naar Seattle!
|
|
|
|
